Göz bebeklerimin büyüdüğünü hissedebiliyorum.
Ayağımda zincirler var, dokunabiliyorum.
Kenara geçtim, karanlığın içinde.
Duvara yaslandım, nerdeyim ?
Hiç ses yoktu zincirlerimden başka.
Zincir durunca korkuyordum.
Bir kapı kolu geldi elime...
Beynim döndü bir an:
Zindandaydım.
Kapı deliğinden baktım, karanlıktan başka bir şey göremiyordum.
Hangi yılda, hangi ayda, hangi gündeydik ?
Gece mi, gündüz mü ?
Bilmiyordum.
Bildiğim tek bir şey vardı:
Karanlık, soğuk, zindan!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder